Astronomia
Astronomia jest nauka o ciałach niebieskich.
Odkąd na Ziemi pojawił się człowiek, a także jego filozoficzne podejście do otaczającego go świata, coraz częściej pojawiało się pytania – „Jak powstała Ziemia?”, „Skąd wziął się Wszechświat?”. Z biegiem czasu powstawały coraz to nowe teorie oraz coraz to trudniejsze zapytania i wątpliwości. Ludzie zajmujący się nauka i filozofią, często spoglądali z zaciekawieniem w nocne niebo. Zastanawiali się ile jest gwiazd, a także czy i kiedy kończy się kosmos. Tak właśnie rozwijała się nauka o kosmosie, o zawartych w nich ciałach niebieskich, zwana dzisiaj astronomią. Obserwacje jednych z pierwszych badaczy udowodniły, że doba dzieli się na dzień i noc, a rok na cztery pory. W ten sposób powstał pierwszy kalendarz, pozwalający odmierzyć czas, a także pomagający przewidywać zmiany w pogodnie. Najbardziej znanym na całym świecie astronomem był Polak – Mikołaj Kopernik. W szesnastym wieku, to właśnie on wyszedł z teorią heliocentryzmu. Według niego to wszystkie planety krążą wokół Słońca a nie odwrotnie. Jego obliczenia są dzisiaj podstawa w astronomii.
Czarna dziura
Czarna dziura, współczesna tajemnica kosmosu.
Czarne dziury były chyba najbardziej tajemniczymi częściami Wszechświata. Naukowcy od dawien dawna zastanawiali się nad ich istnieniem oraz nad tym jaką rolę odrywają w kosmosie. Cały proces ich powstawania pole Gan końcowym stadium rozwoju gwiazdy. Jak wiadomo głównym budulcem gwiazd jest wodór. Proces przechodzenia wodoru w hel powoduje, że owe ciała niebieskie świecą i wydzielają ciepło. Na ostatniej fazie rozwojowej gwiazdy, kiedy to zużyte zostaje całe paliwo wodorowe, gwiazda kurczy się w bardzo szybkim tempie. Ten proces nosi potocznie nazwę wybuchu supernowej. Po tym wszystkim pozostaje nieduża gwiazda o średnicy sięgającej zaledwie kilka kilometrów, zwana inaczej gwiazdą neutronową. Niektóre gwiazdy neutronowe są obdarzone bardzo silną grawitacją. Powoduje to niewydobywanie się z nich promieni świetlnych. Takie ciała niebieskie nazywane są wtedy czarnymi dziurami. Czarne dziury na zdjęciach wykonanych specjalistyczny, sprzętem, przypominają czarną kulę, otoczoną jasnymi smugami.
Astronomia
Astronomia jest nauka o ciałach niebieskich.
Odkąd na Ziemi pojawił się człowiek, a także jego filozoficzne podejście do otaczającego go świata, coraz częściej pojawiało się pytania – „Jak powstała Ziemia?”, „Skąd wziął się Wszechświat?”. Z biegiem czasu powstawały coraz to nowe teorie oraz coraz to trudniejsze zapytania i wątpliwości. Ludzie zajmujący się nauka i filozofią, często spoglądali z zaciekawieniem w nocne niebo. Zastanawiali się ile jest gwiazd, a także czy i kiedy kończy się kosmos. Tak właśnie rozwijała się nauka o kosmosie, o zawartych w nich ciałach niebieskich, zwana dzisiaj astronomią. Obserwacje jednych z pierwszych badaczy udowodniły, że doba dzieli się na dzień i noc, a rok na cztery pory. W ten sposób powstał pierwszy kalendarz, pozwalający odmierzyć czas, a także pomagający przewidywać zmiany w pogodnie. Najbardziej znanym na całym świecie astronomem był Polak – Mikołaj Kopernik. W szesnastym wieku, to właśnie on wyszedł z teorią heliocentryzmu. Według niego to wszystkie planety krążą wokół Słońca a nie odwrotnie. Jego obliczenia są dzisiaj podstawa w astronomii.
Czarna dziura
Czarna dziura, współczesna tajemnica kosmosu.
Czarne dziury były chyba najbardziej tajemniczymi częściami Wszechświata. Naukowcy od dawien dawna zastanawiali się nad ich istnieniem oraz nad tym jaką rolę odrywają w kosmosie. Cały proces ich powstawania pole Gan końcowym stadium rozwoju gwiazdy. Jak wiadomo głównym budulcem gwiazd jest wodór. Proces przechodzenia wodoru w hel powoduje, że owe ciała niebieskie świecą i wydzielają ciepło. Na ostatniej fazie rozwojowej gwiazdy, kiedy to zużyte zostaje całe paliwo wodorowe, gwiazda kurczy się w bardzo szybkim tempie. Ten proces nosi potocznie nazwę wybuchu supernowej. Po tym wszystkim pozostaje nieduża gwiazda o średnicy sięgającej zaledwie kilka kilometrów, zwana inaczej gwiazdą neutronową. Niektóre gwiazdy neutronowe są obdarzone bardzo silną grawitacją. Powoduje to niewydobywanie się z nich promieni świetlnych. Takie ciała niebieskie nazywane są wtedy czarnymi dziurami. Czarne dziury na zdjęciach wykonanych specjalistyczny, sprzętem, przypominają czarną kulę, otoczoną jasnymi smugami.
Posted on październik 27th 2009 in
Bez kategorii
