Latarnie morskie
Latarnie morskie zastąpiły istniejącą od zamierzchłych czasów tradycję palenia ognia na wybrzeżu, dzięki czemu statki mogły ominąć niebezpieczne miejsca i dopłynąć do właściwego portu. Współcześnie stanowią także dodatkową atrakcję dla wypoczywających nad morzem turystów. Najsłynniejszą latarnią jest obiekt w Rozewiu. Latarnia ma stożkowatą, wysoką na 33 metry wieżę. O paleniu w tym miejscu ognia dla statków świadczy już mapa z roku 1696. W XVIII wieku zaprzestano tego zwyczaju i dopiero katastrofa podczas sztormu w 1807 roku zmobilizowała do przywrócenia sygnalizacji ogniowej. W tym celu rozbudowano wieże o 23 metry. Wkrótce zaczęto wznosić podobne obiekty na całym południowym Bałtyku. Z latarnią w Rozewiu związane są losy rodziny Wzorków. Leon Wzorek był tutaj latarnikiem i prawdopodobnie to on stworzył legendę o pisaniu prze Stefana Żeromskiego w tym miejscu powieści „Wiatr od morza”. Oprócz zabytku w Rozewiu na polskim Wybrzeżu działa jeszcze kilkanaście latarni, z których 13 udostępnione jest dla turystów.
Molo w Sopocie
Sopockie molo zbudowano prostopadle do linii brzegowej. Pierwszy nadwodny pomost powstał już w 1827 roku. Mierzył on zaledwie 31,5 metra. Pod koniec XX wieku molo liczyło już około 150 metrów długości, a w 1910 roku aż 315 metrów. W 1927 roku przystąpiono do największej w dziejach obiektu przebudowy, w skutek, której pomost główny osiągnął ponad 500 metrów długości. W ramach tej inwestycji zagospodarowano także część lądową, tworząc tak zwany skwer kuracyjny. Pierwotne molo odgrywało rolę przystani w wiosce rybackiej, którą Sopot był do 1902 roku. W miarę rozwoju uzdrowiska pomost stopniowo przekształcał się w obiekt rekreacyjny, a po rozbudowie w 1928 roku, stał się miejscem większych imprez. Dzięki doprowadzeniu kolei oraz dogodnym połączeniom morskim do Sopotu zaczęli przyjeżdżać kuracjusze z całej Europy. Współcześnie molo jest miejscem spacerów oraz służy do cumowania małych statków pasażerskich i jachtów.
Latarnie morskie
Latarnie morskie zastąpiły istniejącą od zamierzchłych czasów tradycję palenia ognia na wybrzeżu, dzięki czemu statki mogły ominąć niebezpieczne miejsca i dopłynąć do właściwego portu. Współcześnie stanowią także dodatkową atrakcję dla wypoczywających nad morzem turystów. Najsłynniejszą latarnią jest obiekt w Rozewiu. Latarnia ma stożkowatą, wysoką na 33 metry wieżę. O paleniu w tym miejscu ognia dla statków świadczy już mapa z roku 1696. W XVIII wieku zaprzestano tego zwyczaju i dopiero katastrofa podczas sztormu w 1807 roku zmobilizowała do przywrócenia sygnalizacji ogniowej. W tym celu rozbudowano wieże o 23 metry. Wkrótce zaczęto wznosić podobne obiekty na całym południowym Bałtyku. Z latarnią w Rozewiu związane są losy rodziny Wzorków. Leon Wzorek był tutaj latarnikiem i prawdopodobnie to on stworzył legendę o pisaniu prze Stefana Żeromskiego w tym miejscu powieści „Wiatr od morza”. Oprócz zabytku w Rozewiu na polskim Wybrzeżu działa jeszcze kilkanaście latarni, z których 13 udostępnione jest dla turystów.
Molo w Sopocie
Sopockie molo zbudowano prostopadle do linii brzegowej. Pierwszy nadwodny pomost powstał już w 1827 roku. Mierzył on zaledwie 31,5 metra. Pod koniec XX wieku molo liczyło już około 150 metrów długości, a w 1910 roku aż 315 metrów. W 1927 roku przystąpiono do największej w dziejach obiektu przebudowy, w skutek, której pomost główny osiągnął ponad 500 metrów długości. W ramach tej inwestycji zagospodarowano także część lądową, tworząc tak zwany skwer kuracyjny. Pierwotne molo odgrywało rolę przystani w wiosce rybackiej, którą Sopot był do 1902 roku. W miarę rozwoju uzdrowiska pomost stopniowo przekształcał się w obiekt rekreacyjny, a po rozbudowie w 1928 roku, stał się miejscem większych imprez. Dzięki doprowadzeniu kolei oraz dogodnym połączeniom morskim do Sopotu zaczęli przyjeżdżać kuracjusze z całej Europy. Współcześnie molo jest miejscem spacerów oraz służy do cumowania małych statków pasażerskich i jachtów.
Posted on październik 27th 2009 in
Bez kategorii
