Zegary-obrazy
Zegary-obrazy to połączenie sztuki zegarmistrzowskiej ze sztuką malarską.
Zegary stanowiły element ozdobny wielu domów. Pojawiały się zegary rzeźbione, zdobione, z wieżyczkami. Zegary-obrazy to specyficzny rodzaj sztuki, gdzie zegar stanowi element trwałej kompozycji. Za rzeczywistym obrazem znajdował się mechanizm zegarowy, który wskazywał dokładnie czas. Malarstwo tego typu nie cechowało się wysokim kunsztem, artyście wystarczyło, gdy zaspokoił gusta mieszczańskiego odbiorcy. Początki tego rodzaju sztuki miały miejsce najprawdopodobniej w XVII wieku, kiedy malowano wieże kościołów, umieszczając za płótnem mechanizm zegara kieszonkowego, który stawał się zegarem wieży. Później zaczęto malować zegary innego typu, na obrazach pojawiały się także alegorie Czasu i Przemijania. Czasem do obrazów dodawano ruchome figurki. W XVIII wieku obrazy tego typu stały się produktami ekskluzywnymi, zmieniła się także tematyka, pojawiały się nie tylko wieże kościelne i ratuszowe, ale także sceny z życia arystokracji oraz sceny historyczne. Zegary na obrazach przeważnie miały mechanizm wahadłowy.
Zegary kominkowe
Modę na zegary kominkowe zapoczątkował Ludwik XV.
Forma plastyczna zegarów domowych zmierzała w kierunku jak zwiększenia atrakcyjności obudowy mechanizmu. Dominowały graniastosłupy oraz walce. Stosowano rozmaite rozwiązania rzeźbiarskie i formy architektoniczne. Zegar osadzony był na filarze lub kolumnie. Elementy architektoniczne były bogato zdobione, pojawiały się płaskorzeźby, reliefy, girlandy, kariatydy. Stosowano powszechnie drogie materiały, jak marmur, alabaster, złoto. Często stosowaną zasadą kompozycyjną był kontrast pomiędzy prostą tarczą z cyframi rzymskimi lub arabskimi a zdobną oprawą. Zegary z bijącym mechanizmem umieszczone były często na filarach lub na cokole, często jednak umieszczano je miedzy dwoma elementami architektonicznymi. Epoka napoleońska wprowadziła uproszczony typ obudowy, propagując tzw. portalowy typ obudowy, gdzie walec z mechanizmem umieszczano między dwoma kolumienkami, stojących na cokole. Na górze znajdowała się podtrzymująca belka. Później pojawiły się także malowidła. Stosowano głownie mahoń oraz opiłki z masy perłowej.

Zegary-obrazy to połączenie sztuki zegarmistrzowskiej ze sztuką malarską.

Zegary stanowiły element ozdobny wielu domów. Pojawiały się zegary rzeźbione, zdobione, z wieżyczkami. Zegary-obrazy to specyficzny rodzaj sztuki, gdzie zegar stanowi element trwałej kompozycji. Za rzeczywistym obrazem znajdował się mechanizm zegarowy, który wskazywał dokładnie czas. Malarstwo tego typu nie cechowało się wysokim kunsztem, artyście wystarczyło, gdy zaspokoił gusta mieszczańskiego odbiorcy. Początki tego rodzaju sztuki miały miejsce najprawdopodobniej w XVII wieku, kiedy malowano wieże kościołów, umieszczając za płótnem mechanizm zegara kieszonkowego, który stawał się zegarem wieży. Później zaczęto malować zegary innego typu, na obrazach pojawiały się także alegorie Czasu i Przemijania. Czasem do obrazów dodawano ruchome figurki. W XVIII wieku obrazy tego typu stały się produktami ekskluzywnymi, zmieniła się także tematyka, pojawiały się nie tylko wieże kościelne i ratuszowe, ale także sceny z życia arystokracji oraz sceny historyczne. Zegary na obrazach przeważnie miały mechanizm wahadłowy.

Zegary kominkowe

Modę na zegary kominkowe zapoczątkował Ludwik XV.

Forma plastyczna zegarów domowych zmierzała w kierunku jak zwiększenia atrakcyjności obudowy mechanizmu. Dominowały graniastosłupy oraz walce. Stosowano rozmaite rozwiązania rzeźbiarskie i formy architektoniczne. Zegar osadzony był na filarze lub kolumnie. Elementy architektoniczne były bogato zdobione, pojawiały się płaskorzeźby, reliefy, girlandy, kariatydy. Stosowano powszechnie drogie materiały, jak marmur, alabaster, złoto. Często stosowaną zasadą kompozycyjną był kontrast pomiędzy prostą tarczą z cyframi rzymskimi lub arabskimi a zdobną oprawą. Zegary z bijącym mechanizmem umieszczone były często na filarach lub na cokole, często jednak umieszczano je miedzy dwoma elementami architektonicznymi. Epoka napoleońska wprowadziła uproszczony typ obudowy, propagując tzw. portalowy typ obudowy, gdzie walec z mechanizmem umieszczano między dwoma kolumienkami, stojących na cokole. Na górze znajdowała się podtrzymująca belka. Później pojawiły się także malowidła. Stosowano głownie mahoń oraz opiłki z masy perłowej.