Zegary piaskowe
Zegar piaskowy jest po dzisiejszy dzień symbolem przemijania lub atrybutem czasu.
Podejrzewa się, że pierwsze zegary piaskowe powstały w XIV wieku, najprawdopodobniej na terytorium dzisiejszej Francji. W dokumentach znaleziono przepis na wkład do takiego zegara, gdyż wbrew powszechnemu mniemaniu nie używa się w tym celu zwykłego piasku, ale specjalnego miału z czarnego marmuru, moczonego w winie, kilkakrotnie wypalanego, mielonego i suszonego. Były one w powszechnym użyciu od czasów średniowiecza, ze względu na łatwy dostęp do nich. Wraz z epoką renesansu i rozwojem sztuki szklarskiej ich formy stawały się bardziej wyszukane, a ich obudowa bardziej przejrzysta, co umożliwiło dokładniejszą obserwację piasku. Zegar piaskowy składa się z dwóch szklanych gruszkowatych pojemników, stykających się szyjkami, z piaskiem, przesypującym się przez mały otwór. Zegary takie odmierzały czas w odcinkach kwadransowych, półgodzinnych i godzinnych, była to ich główna niedogodność, gdyż nie można było przy ich pomocy odmierzać dłuższych odcinków czasu. Dlatego znajdował zastosowanie głównie w szkołach, w kościołach, czy w sądach. Wiele problemów sprawiało także stworzenie mechanizmów do samoistnego obracania zegarów.
Zegar mechaniczny
Początki mechanizmów zegarowych nie są znane, podejrzewa się, że pochodzą z XII wieku.
O zegarach mechanicznych wspomina się w różnych dokumentach średniowiecznych, jednak wszelkie opisy są dosyć enigmatyczne, często nie mamy w ogóle pewności, że chodzi o zegar o mechanicznym napędzie. Pierwsze pewna wzmianka pochodzi z 1299 roku, kiedy mowa o zegarze sporządzonym dla francuskiego króla Filipa Pięknego. Pierwszy publiczny zegar tego typu zbudowano w Mediolanie w 1333 roku. Wprowadzono podział na 24-godzinną przedziałkę. Po paru latach zegar ten został przebudowany oraz wyposażony w bijące dzwony. W XIV wieku w Europie działało już wielu zegarmistrzów, głównie we Francji, Anglii i Niemczech. Pierwsze zegary składały się, według rysunków, z dwóch tarcz, jednej astronomicznej, a drugiej godzinowej. Inne zegary miały postać altany, opartej na filarach, pokrytej dachem. W starszych zegarach to tarcza była ruchoma, a wskazówka pozostawała stała. Ruchoma wskazówka pojawiła się w XV wieku, wtedy też używano tylko jednaj wskazówki. Mechanizm zegarów składał się z kół, tarczy, czasem małego wiatraczka, hamującego ruch kół, umieszczony był zwykle w podłużnej skrzyni.

Zegar piaskowy jest po dzisiejszy dzień symbolem przemijania lub atrybutem czasu.

Podejrzewa się, że pierwsze zegary piaskowe powstały w XIV wieku, najprawdopodobniej na terytorium dzisiejszej Francji. W dokumentach znaleziono przepis na wkład do takiego zegara, gdyż wbrew powszechnemu mniemaniu nie używa się w tym celu zwykłego piasku, ale specjalnego miału z czarnego marmuru, moczonego w winie, kilkakrotnie wypalanego, mielonego i suszonego. Były one w powszechnym użyciu od czasów średniowiecza, ze względu na łatwy dostęp do nich. Wraz z epoką renesansu i rozwojem sztuki szklarskiej ich formy stawały się bardziej wyszukane, a ich obudowa bardziej przejrzysta, co umożliwiło dokładniejszą obserwację piasku. Zegar piaskowy składa się z dwóch szklanych gruszkowatych pojemników, stykających się szyjkami, z piaskiem, przesypującym się przez mały otwór. Zegary takie odmierzały czas w odcinkach kwadransowych, półgodzinnych i godzinnych, była to ich główna niedogodność, gdyż nie można było przy ich pomocy odmierzać dłuższych odcinków czasu. Dlatego znajdował zastosowanie głównie w szkołach, w kościołach, czy w sądach. Wiele problemów sprawiało także stworzenie mechanizmów do samoistnego obracania zegarów.

Zegar mechaniczny

Początki mechanizmów zegarowych nie są znane, podejrzewa się, że pochodzą z XII wieku.

O zegarach mechanicznych wspomina się w różnych dokumentach średniowiecznych, jednak wszelkie opisy są dosyć enigmatyczne, często nie mamy w ogóle pewności, że chodzi o zegar o mechanicznym napędzie. Pierwsze pewna wzmianka pochodzi z 1299 roku, kiedy mowa o zegarze sporządzonym dla francuskiego króla Filipa Pięknego. Pierwszy publiczny zegar tego typu zbudowano w Mediolanie w 1333 roku. Wprowadzono podział na 24-godzinną przedziałkę. Po paru latach zegar ten został przebudowany oraz wyposażony w bijące dzwony. W XIV wieku w Europie działało już wielu zegarmistrzów, głównie we Francji, Anglii i Niemczech. Pierwsze zegary składały się, według rysunków, z dwóch tarcz, jednej astronomicznej, a drugiej godzinowej. Inne zegary miały postać altany, opartej na filarach, pokrytej dachem. W starszych zegarach to tarcza była ruchoma, a wskazówka pozostawała stała. Ruchoma wskazówka pojawiła się w XV wieku, wtedy też używano tylko jednaj wskazówki. Mechanizm zegarów składał się z kół, tarczy, czasem małego wiatraczka, hamującego ruch kół, umieszczony był zwykle w podłużnej skrzyni.